lis
07
Wczoraj miałem wielką przyjemność zaprosić Państwa na swoisty eksperyment muzyczno-fotograficzny, który otworzył moją wystawę rysunków fotograficznych pt. „Historie szalonych kapeluszy” w dwugłosie z muzyką. Projekt ten stworzyliśmy dla Państwa wspólnie ze: śpiewaczką Wiktorią Kachniarz, flecistką Katarzyną Pilarską i Karolem Pilarskim, autorem i współwykonawcą muzyki.
Dzięki zaproszeniu ODK Orbita w Poznaniu na os. Kosmonautów mogliśmy pokazać publiczności efekt naszej kilkumiesięcznej pracy. Program składał się z dwóch części. W sali dużej na dole pokazaliśmy żywy obraz w oprawie muzycznej, którą stanowiła kompozycja Karola Pilarskiego w fenomenalnym wykonaniu sopranistki Wiktorii Kachniarz. Potem ruszymy na pierwsze piętro, gdzie dźwiękiem odsłanialiśmy obrazy. Tam w świat dźwięków dopełniających narrację obrazów wprowadziły nas utwory zagrane przez kompozytora na pianinie i Katarzynę Pilarską na flecie. Utwory te pełne emocji i piękna były – jak potem słyszeliśmy od publiczności – „ucztą duchową”, „oderwaniem od codzienności”, „malarskim wymiarem muzyki”. Myślę, że można uznać nasz muzyczno-fotograficzny eksperyment za udany, nawet wielce udany, za co serdecznie dziękuję Karolowi, Kasi i Wiktorii.
Wielkie podziękowania składam w imieniu swoim i muzyków kierowniczce ODK Orbita, pani Natalii Trawińskiej za zaproszenie, pomoc i życzliwe przyjęcie.
Na koniec zrobiliśmy wspólnie z kilkoma gośćmi nowy kadr, dopowiadając tym samym rozpoczętą historię szalonych kapeluszy. Uczestnicy pobrawszy QC z ruchomym obrazem i stworzywszy – w myśl Hockneya – kolejną warstwę odbiorców Veraikon, zmultiplikowali obraz, który można zobaczyć w tym nowym kadrze tak, jak często to widzimy dziś poprzez ekrany telefonów. Kolejna technologiczna odwaga patrzenia.
-
- „Technologiczna odwaga patrzenia” – kolejna warstwa odbiorców „Veraikon”
Krótka relacja z wernisażu. Ścieżkę muzyczną stanowi wykonany na zakończenie utwór do słów zapożyczonych z Księgi Koheleta, skomponowany przez Karola Pilarskiego w wykonaniu Wiktorii Kachniarz (sopran), Katarzyny Pilarskiej (na flecie) i Karola Pilarskiego (na pianinie).
paź
24
Mam wielką przyjemność zaprosić Was na swoisty eksperyment muzyczno-fotograficzny, który otworzy moją wystawę rysunków fotograficznych pt. „Historie szalonych kapeluszy” w dwugłosie z muzyką. Odbędzie się on 7 listopada 2025 r. o godz. 18:00 w ODK ORBITA w Poznaniu, w którym wezmą udział: Wiktoria Kachniarz – sopran, Katarzyna Pilarska na flecie, Karol Pilarski na pianinie oraz ja – autor obrazów. Muzyka do tego projektu została skomponowana przez Karola Pilarskiego.
Pomysł stworzenia wspólnego projektu fotograficzno-muzycznego zrodził się po moim spotkaniu ze śpiewaczką Wiktorią Kachniarz na wystawie „Świadomość widzenia” w ODK Orbita wiosną roku 2025. Pierwotny zamysł poruszał się wokół próby zilustrowania muzyką rysunków fotograficznych. Z czasem jednak przerodził się w myśl o czymś więcej niż tylko o połączeniu medium dźwiękowego z wizualnym. Odkąd do projektu zaproszeni zostali Katarzyna Pilarska i Karol Pilarski, cybergrafie i muzyka zaczęły być traktowane jako sztuki inicjatywne. Kompozycje muzyczne stały się bowiem tworami wyrastającymi z kompozycji wizualnych, stanowiąc dźwiękową kontynuację emocji zawartych w obrazach. Interpretują warstwę wizualną, włączając się w narrację, a potem opowiadają historię dalej dzięki wrażliwości muzyków. Stanowią ciąg dalszy w swoistym procesie dopowiadania. Rysunki bowiem powstały z inspiracji tańcem traktowanym przez fotografa właśnie jako sztuka inicjatywna, zatem nie ilustrują ruchu, lecz wychodzą od niego, przekładają świadomość ciała tancerza na świadomość obrazowania. Teraz zaś świadomość widzenia zostaje przełożona na świadomość słuchania. Z tego procesu wzajemnego inspirowania rodzą się kształty różnych emocji składających się na uniwersum ludzkiego życia. Wykorzystaliśmy dwa fragmenty z księgi Koheleta, które zaśpiewa Wiktoria.
Dlaczego księga Koheleta? Słowa, które tam znaleźliśmy opisują rozmaite aspekty ludzkiego życia od narodzin do śmierci, poprzez płacz i śmiech, milczenie i mówienie, wojnę i pokój. Ukazują fenomen życia, w którym pojawiamy się na chwilę, by doświadczyć wszystkich jego odsłon i emocji.
Dlaczego w tytule pojawiają się kapelusze? Na obrazach stały się one nośnikami artystycznej teatralizacji, wyrazem rozmaitych emocji i stanów, elementem swoistej gry na skojarzenia z widzem.
Przyjdźcie, zobaczcie, posłuchajcie – chcemy Was zabrać do naszego magicznego świata obrazu i dźwięku.
Na zdjęciu muzycy …a ja jak zwykle po drugiej stronie obiektywu !!!
O naszym projekcie informuje zwiastun przygotowany przez Alicję Skrzypczak z TVK Winogrady. Zapraszam do obejrzenia…
paź
16
W Ostrowie WLKP 16 października 2025 roku miało miejsce otwarcie wystawy pokonkursowej REMIS. 25. biennale fotografii w technikach fotograficznych i cyfrowym przetwarzaniu obrazu. „Biennale ma na celu – jak czytamy w regulaminie konkursu – prezentację technik fotograficznych uznawanych za szlachetne oraz prezentację możliwości kreacji obrazu fotograficznego poprzez zastosowanie komputera”.
Jury wybrało na wystawę prace reprezentujące zarówno szlachetne techniki fotograficzne, jak i cyfrowe przetworzenie obrazu fotograficznego z wyłączeniem technik zawierających elementy wygenerowane metodami i programami AI (sztucznej inteligencji). Jury podkreśliło w protokole „różnorodność formalną i tematyczną tegorocznych zgłoszeń oraz wysoki poziom artystyczny nadesłanych prac, które ukazują zarówno indywidualne poszukiwania twórcze, jak i wrażliwość autorów na kwestie pamięci, przemijania i zapisu doświadczeń”.
Cieszę się, że mogłem podzielić się moimi przemyśleniami na temat fenomenu życia w postaci dwóch obrazów pt. „Initium et finis” i zobaczyć je na wystawie pokonkursowej wśród wielu ciekawych prac innych autorów. Ekspozycja prezentowana będzie w Ostrowskim Centrum Kultury od 16 października do 10 grudnia 2025.
paź
10
W ramach XI Foto Art Festival im. Andrzeja Baturo w Bielsku Białej w roku 2025 zorganizowano m.in. wystawę FotoOpen, na której miałem przyjemność pokazać jedną z moich prac pt. „Hamlet” z cyklu „Nie być albo być” odnoszącą się do odwiecznego, uniwersalnego pytania o to, czy być, jak być, kim być, w pewnym sensie dokumentując ciągłość tradycji tego pytania poza „tu i teraz”.
Jak można przeczytać w wydanym do tej części festiwalu katalogu: „FotoOpen to przestrzeń otwarta dla wszystkich pasjonatów fotografii. To tutaj spotykają się różne spojrzenia, wrażliwości i doświadczenia, tworząc wielogłosową opowieść o otaczającym świecie. Uczestnicy z Polski i ze świata dzielą się swoimi historiami zapisanymi w obrazach, a każdy z nich wnosi unikatową perspektywę i energię. FotoOpen to także zaproszenie do dialogu między artystami a widownią, między kulturami i pokoleniami. To miejsce odkrywania, zadawania pytań i odnajdywania piękna w różnorodności. Na konkurs nadesłało prace 214 autorów. Do wystawy grupowej zakwalifikowano 129 prac”.
Program festiwalu obejmował maraton autorski oraz wystawy znanych fotografów i fotoreporterów, pokazywane w rozmaitych miejscach rozsianych po całym mieście, co przy okazji ich odwiedzania było doskonałą sposobnością do poznania urokliwego miejsca nad rzeką Białą.
Otwarcie wystaw i początek maratonu autorskiego miały miejsce 10 października 2025 roku. Same wystawy można jeszcze zwiedzać do 26 października. Szczegóły na www.fotoartfestival.com
sie
01
To zebrane pod wspólnym tytułem „Za kulisami marzeń” wypowiedzi ludzi, którzy współtworzą ze mną projekty fotograficzno-taneczno-muzyczne, ludzi, którzy są dla mnie ważni. Razem tworzymy świat przepływu świadomości rozmaitych sztuk, traktując je jako sztuki inicjatywne. Poszukujemy wzajemnych inspiracji. Uruchamiamy świadomość obrazowania fotografa, ciała tancerza i dźwięków muzyka. Oddychamy tym samym powietrzem, w którym rozchodzą się dźwięk, ruch i światło. Zbieramy doświadczenia świałtografii/cybergrafii, choreografii i dźwiękografii, próbując przekroczyć ich granice. Czasem jest to współbrzmienie, czasem interpretacja, niekiedy zaś inicjacja czy interakcja. Wspólnie piszemy naszą małą historię twórczych poszukiwań i odkryć.
Wypowiedź Andrzeja Hajdasza [2024]
Wypowiedź Ady Ogorzałek [2024]
Wypowiedź Alisy Makarenko [2024]
Wypowiedź Lidii Wysockiej [2025]
maj
09
W piątek 9 maja 2025 roku w Częstochowie w Regionalnym Ośrodku Kultury w Galerii ART FOTO odbyła się wystawa pokonkursowa XXVIII Międzynarodowego Konkursu Cyfrowej Fotokreacji, na której pokazano prace nadesłane przez 32 autorów.
Krzysztof Jurecki napisał w katalogu: „…cieszą nowe postacie na Cyberfoto i obfitość różnorodnej problematyki, pokazującej blaski i cienie przetwarzania obrazu cyfrowego. Niedługo trzeba będzie odpowiedzieć na pytanie, czy AI zdominuje i w jakim stopniu nasz konkurs. Ten problem zbliża się nieuchronnie”.
Tymczasem jednak na wystawie obejrzeliśmy wyłącznie prace fotografów, które zachwyciły różnorodnością i kreatywnością transformacji obrazu. Wernisaż zakończył wykład Krzysztofa Jureckiego na temat twórczości Zofii Rydet ze szczególnym uwzględnieniem jej fotomontaży.
Na wystawie pokonkursowej znalazły się dwie moje prace pochodzące z tryptyku, z czego bardzo się cieszę. Konkurs bowiem stanowi interesujący przegląd tego, co dzieje się dziedzinie fotokreacji. Jest on okazją do rozmów, dyskusji z innymi twórcami oraz publicznością. Na konkurs wysłałem tryptyk „Nie być albo być”, dla którego inspiracją był Szekspirowski Hamlet, Kantorowski ambalaż oraz ikonografia typu tronującego i pieta. Prace po bokach to oniryczne wizje zmagań wokół tematu powinności, poszukiwań własnego „ja”, praca centralna zaś pokazuje postać rzeczywistą, na którą rzutowane są senne projekcje. Tryptyk to efekt inscenizacji i transformacji obrazu przy użyciu projektora, ruchomego aparatu fotograficznego oraz procesu postprodukcji.
-
- Tryptyk „Nie być albo być”
mar
08
Wczorajszy finisaż zakończył moją wystawę „Świadomość widzenia” w gościnnych progach ODK Orbita w Poznaniu. Był okazją do opowiedzenia przybyłym gościom o mojej fascynacji tańcem, o mojej metodzie łączenia świadomości widzenia ze świadomością ciała choreografa i tancerza. W dwugłosie z Alisą Makarenko przedstawiliśmy wzajemne relacje między fotografowanym a fotografującym. Rozmowę poprowadził Piotr Wojtkowiak.
Potem pokazaliśmy także wideoart, który powstał przed pięciu laty pt. „Za drzwiami” – zamkniętymi z powodu pandemii. Finisaż kończący tamtą wystawę pt. „Odwaga patrzenia” odbył się wtedy bez publiczności z powodu lockdownu. Postanowiłem wtedy z Alisą i czwórką uczestników oraz dwoma muzykami nagrać naszą reakcję na zamknięcie. Teraz dzięki zaproszeniu gospodarzy ODK mogliśmy go pokazać publiczności.
Finisaż zakończyło autorskie oprowadzanie po wystawie zaaranżowanej na pierwszym piętrze.
Jeszcze raz chcę podziękować ODK Orbita w Poznaniu za zaproszenie, pomoc i życzliwe przyjęcie, przybyłym gościom za uważność, stawianie pytań i rozmowy oraz Alisie Makarenko za zaufanie i wszystkie lata wspólnych twórczych działań.
Dziękuję Elżbiecie Tomalak za udostępnienie kilku zdjęć z finisażu, ubogacających fotograficzną relację.
Zaprezentowany wideoart „Za drzwiami” pomysłu autora fotografii w choreografii Alisy Makarenko znajduje się pod adresem:
https://www.youtube.com/watch?v=8pH4Z4VbFn8
lub kliknij w obraz poniżej:
lut
20
Właśnie skończyłem zawieszanie prac w Domu Kultury „Orbita” w Poznaniu. Dziękuję gospodarzom, za zaproszenie i pomoc w organizacji wystawy. Od jutra można ją zwiedzać na pierwszym piętrze pawilonu. Tym razem wybrałem tytuł „Świadomość widzenia”.
Przyświecała mi myśl, że NIE WYSTARCZY PATRZEĆ, TRZEBA WIDZIEĆ. Nie wystarczy widzieć, trzeba widzieć świadomie. Do tego potrzeba uważności patrzenia, odwagi patrzenia, a czasem heroizmu widzenia. Od lat w wielu projektach fotograficznych mierzę się z tym zagadnieniem, poszukując esencji widzenia. Łączę moją świadomość widzenia ze świadomością ciała tancerzy. Z tej współpracy i współodczuwania zrodziło się wiele obrazów, spośród których wybrałem tu kilka pochodzących z rozmaitych projektów. Niektóre obrazy powstały poprzez naciśnięcie migawki i naświetlenie matrycy aparatu, inne najpierw zainscenizowane podlegały transformacji w procesie postprodukcji i zaowocowały rysunkami fotograficznymi. Każdy z tych rysunków opowiada jakąś historię wyrosłą ze spotkania człowieka z drugim człowiekiem, twórcy z twórcą. Prace powstały z zetknięcia różnych ludzkich wrażliwości, różnych artystycznych dziedzin, różnych narzędzi pracy. Zawsze jednak z tą myślą, by przekraczać granice dzielące twórców operujących odmiennymi narzędziami artystycznej kreacji. Wszystkim tym pracom towarzyszy refleksja, że „oko [ludzkie] jest ułomne […]. To, co widzisz, nie jest tym, co rzeczywiście istnieje, ale tym, w czego istnienie wierzy twój mózg” (Lech Majewski, Hipnotyzer).
Wystawa potrwa dwa tygodnie. Zaplanowaliśmy tym razem finisaż, który odbędzie się 7 marca 2025 r. o godz. 19:00 w ODK „Orbita”, Poznań, os. Kosmonautów, pawilon 118
W czasie finisażu pokażemy wideoart „Za drzwiami” i zaprosimy na autorskie oprowadzanie po wystawie. Moderatorem wydarzenia będzie Piotr Wojtkowiak.
